Chorągwie

Po co w kościele chorągwie?

Na pierwszy rzut oka chorągiew (sztandar) to kawałek materiału zawieszonego na kiju. Jeżeli pięknie wykonana – jest to jakiś element dekoracyjny we wnętrzu kościoła. Czasem wynosimy ją poza kościół, podczas procesji. Po co w kościołach są chorągwie?

Chorągwie były znane i szeroko rozpowszechnione już w starożytności. Uważano je za sacrum (święty przedmiot), w którym zamieszkuje istota najwyższa lub jej moc. Często towarzyszyły wojskom, gdzie każdy legion miał swój sztandar, uważany za świętość, która nie mogła wpaść w ręce wroga. Taką chorągiew, składającą się z drzewca zakończonego orłem i przymocowanej do niego poprzeczki, do której zawieszony był płat płótna, nazywano po łacinie labarum. W czasach późnego cesarstwa rzymskiego malowano na nim wizerunek władcy urzędowo uznawanego za boga.

Od czasów Konstantyna Wielkiego zaczęto na chorągwiach umieszczać monogram Chrystusa, a później krzyż. Praktyka ta sięga 313 roku naszej ery, za sprawą Edyktu Mediolańskiego podpisanego przez cesarzy Konstantyna Wielkiego i Licyniusza, stojących na czele zachodniej i wschodniej części cesarstwa rzymskiego. Co było powodem tak radykalnej zmiany?

„W tym znaku zwyciężysz!”

Był rok 312. Cesarz Konstantyn Wielki szykował się do wielkiej, decydującej bitwy z wojskami Maksencjusza, którego kilka lat wcześniej ogłosił wrogiem państwa. Do bitwy doszło na Moście Mulwijskim, jednym z najstarszych mostów na Tybrze, znajdującym się na północ od Rzymu.

Nocą, która poprzedzała bitwę, Konstantyn Wielki miał widzenie. Zamiast swojego wizerunku widział na sztandarach wojsk znak krzyża i usłyszał głos: „W tym znaku zwyciężysz!” Widząc w tym dobrą wróżbę, rankiem rozkazał umieścić na wszystkich sztandarach swojego wojska znak krzyża, obiecując, że jeżeli zwycięży, uczyni religię chrześcijańską (dotychczas prześladowaną w cesarstwie) religią państwową. Zwyciężył! I słowa dotrzymał!

Edykt Mediolański

Podpisany w 313 roku Edykt Mediolański ustanowił wolność religii i kultu w cesarstwie, a zwłaszcza położył kres prześladowaniom chrześcijan. Polecał rozwiązywać sprawy religii w duchu tolerancji, a także przyznawał gminom chrześcijańskim osobowość prawną oraz prawo do skonfiskowanych budynków i gruntów kościelnych. Edykt zapoczątkował szybki rozwój chrześcijaństwa i jest uznawany za jedno z decydujących wydarzeń w historii powszechnej.

W ten sposób zrodziła się chorągiew religijna (labarum), którą widzimy do dziś w kościołach, podczas procesji i uroczystości religijnych. „Tytuł”, treść i dedykacja chorągwi, jakie pojawiają się w naszych kościołach, nie są przypadkowe, lecz ściśle korelują z naturą parafii i jej pobożnością.

Nowe chorągwie w naszej świątyni

SERCE JEZUSOWE

To chorągiew tytułowa parafii. Kiedy naszą parafię powoływano do życia, poddano ją szczególnemu patronatowi Serca Jezusowego. To imię parafii. Swojego imienia się nie wstydzimy, gdyż to nie tylko samo słowo czy wyraz, ale symbol, za którym stoi nadprzyrodzona moc. Wyruszając na procesję z chorągwią „Serca Jezusowego”, informujemy świat, czyjej opiece się oddaliśmy, i zabieramy ze sobą w drogę moc Serca Jezusowego. Na rewersie znajduje się symbol serca.

ŚWIĘTA RODZINA

Bóg zbudował losy świata na fundamencie rodziny. Nie mogło być inaczej, skoro rodzący się człowiek jest najbardziej nieporadną istotą żywą i długo potrzebuje tych, poprzez których otrzymał życie od Boga – rodziców. Tylko rodzina Bogiem silna może zapewnić prawidłowy i trwały rozwój człowieka oraz w zdrowy sposób przedłużać losy świata. Wpatrzeni jesteśmy w Świętą Rodzinę i zawierzyliśmy jej nasze rodziny. Jej więc poświęciliśmy kolejną chorągiew. Na rewersie znajduje się kiść winogron.

MIŁOSIERDZIE BOŻE

„Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamień.” (Ewangelia Jana 8,7) „Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, wywyższony będzie.” (Ewangelia Mateusza 23,12)

Tylko człowiek, który widzi wielkość swoich słabości, może być naprawdę wielki i tylko takim człowiekiem Bóg może się posłużyć w zbawianiu świata. Zaufaliśmy Bogu i modlimy się, aby Bóg mógł nam ufać, dlatego wciąż wołamy: „Jezu, ufam Tobie.” Rewers tej chorągwi to wezwanie Sługi Bożego Jana Pawła II i odwołanie się do Jego nauki.

RÓŻAŃCOWA

Różaniec to koło ratunkowe dla grzesznego świata. 200 osób (kobiet i mężczyzn) w naszej parafii codziennie odmawia różaniec z racji przynależności do kół żywego różańca. Codziennie także wspólnie odmawiamy różaniec przed mszą świętą. Jakże więc nie uczcić sztandarem Tej, Która jest skarbnicą łask wszelkich od Boga, skoro codziennie do Niej wołamy.

Rewersem wzywamy wstawiennictwa Sługi Bożego Jana Pawła II i nawiązujemy do Jego słów o różańcu.

Symbol i sens

Chorągwie w naszej świątyni to nie kawałki materiału zawieszone na drzewcach. To widzialne znaki, które stale nam przypominają, dokąd sięgamy naszą nadzieją w wyznawaniu wiary świętej.